Janusz Krasiński

Warszawa, 4 sierpnia 2010 r.
© Fot. Mariusz Kubik

Janusz Andrzej Krasiński
(Janusz Krasny-Krasiński;

ur. 5 lipca 1928 r. w Warszawie,
zm. 14 października 2012 r. tamże)
– prozaik, dramatopisarz, reportażysta,
autor słuchowisk radiowych

i adaptacji teatralnych.
Członek-założyciel naszego Stowarzyszenia

Syn Franciszka Krasny-Krasińskiego, przedsiębiorcy, właściciela przedsiębiorstwa obuwniczego „Krasny” (zm. 1943) i Zofii z domu Sieczkowskiej (zm. 1944).

Podczas II wojny światowej, od 1941 r. członek Szarych Szeregów. Po powstaniu warszawskim znalazł się wraz z matką w obozie przejściowym w Pruszkowie, a następnie w Auschwitz-Birkenau (numer obozowy: 191497). Po miesiącu został przeniesiony do obozu Hersbruck pod Norymbergą (będącego podobozem KL Flossenbürg). Stamtąd, pod koniec marca 1945 r. został ewakuowany pieszym transportem do Dachau, skąd 29 kwietnia 1945 r. został wyzwolony przez wojska USA. W latach 1945-1947 przebywał w amerykańskiej strefie okupacyjnej w Niemczech (w Monachium, Wildfleken i Mannheim), gdzie uczęszczał do szkoły średniej i służył w Polskich Oddziałach Wartowniczych.

Janusz Krasiński opowiada o Wrześniu 1939
© Youtube
Janusz Krasiński o pierwszym dniu w Auschwitz
Nagranie z 8 września 2012 r.
© Youtube

Powrócił do Polski w 1947 r. Po kilku miesiącach został aresztowany przez Kontrwywiad Wojskowy (Informację), pod zarzutem rzekomego szpiegostwa na rzecz wywiadu USA. Skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na 15 lat więzienia, przebywał w latach 1947-1956 w więzieniach na Mokotowie (tu, w niewielkiej celi, gdzie przebywało naraz ok. stu osób, siedział m.in. z adiutantem gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego Ryszardem Krzywickim-Jamonttem, Władysławem Bartoszewskim, Kazimierzem Gorzkowskim, Adamem Obarskim, Tadeuszem Płużańskim, Janem Radożyckim, płk. Wacławem Lipińskim czy ks. prof. Janem Stępniem). Po niespełna roku przeniesiony do więzienia we Wronkach i Rawiczu. Zwolniony z więzienia w maju 1956 r. w wyniku amnestii (uniewinniony z zarzutów dopiero 25 sierpnia 1998 r. przez Sąd Najwyższy – Izbę Wojskową).

Warszawa, 4 sierpnia 2010 r.
© Fot. Mariusz Kubik

Powrócił do Warszawy. Pracował w drukarni przy ul. Marszałkowskiej, a także jako zastępca magazyniera w przedsiębiorstwie „Arged”. Zadebiutował w 1956 r. na łamach „Po prostu” (nr 39; wiersz pt. „Karuzela”) i tygodnika „Przegląd Kulturalny” (nr 49; opowiadanie pt. „Potworek”). Podjął współpracę z redakcją tygodnika „Współczesność” (w latach 1958-1963, 1965-1966, 1968, 1969).

Janusz Krasiński z Jerzym Litwiniukiem – poetą, tłumaczem literatury pięknej z rosyjskiego, fińskiego, białoruskiego, górnołużyckiego, łotewskiego i in., autorem polskiego przekładu „Kalevali”. Jerzy Litwiniuk, przyjaciel naszej organizacji, zmarł 18 października 2012 r., cztery dni po Krasińskim, w wieku 89 lat.
© Fot. Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

W latach 1960-1966 był reporterem i redaktorem w Redakcji Słuchowisk Teatru Polskiego Radia. W 1964 r. przebywał na stypendium Ministerstwa Kultury i Sztuki w Holandii.

„Żywioł dotąd nieznany” (wybór reportaży; Państwowe Wydawnictwo „Iskry” 1973);
© Fot. Archiwum Mariusza Kubika

W 1965 r. należał do Rady Artystycznej Studenckiego Teatru „Hybrydy”. W latach 1966-1975 prowadził dział prozy w warszawskim tygodniku „Kultura”. Od 1975 r. został członkiem redakcji miesięcznika „Dialog” a także recenzentem i i doradcą Zespołu Filmowego „Iluzjon” (do 1979 r.). Od 1991 r. był członkiem redakcji pisma „Théâtre en Pologne”.

Obchody 5. rocznicy śmierci Jana Nowaka-Jeziorańskiego (styczeń 2010 r.).
Od prawej: Janusz Krasiński, Krystyna Miłotworska-Hillary, Izabella i Bohdan Tomaszewscy, Alina Janowska

© Fot. Mariusz Kubik / Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

W swojej twórczości podejmował najczęściej tematy dotyczące historii najnowszej, indywidualnego i zbiorowego cierpienia Polaków w latach II wojny światowej, nazizmu i komunizmu w życiu jednostkowych ofiar systemów totalitarnych.

19 marca 2007 r. w Bibliotece Narodowej w Warszawie odbyła się premiera filmu dokumentalnego w reżyserii Joanny Żamojdo pt. „Janusz Krasiński. Cenzurowany życiorys” (real.: Wytwórnia Filmowa „Czołówka” w koprodukcji z TVP 1; Zdjęcia: Jacek Knop i Jacek Mierosławski). W 2008 r. na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie powstała praca magisterska Barbary Gancarczyk pt. Twórczość dramaturgiczna Janusza Krasińskiego. Próba opisu (pod kierunkiem dr. hab. Macieja Urbanowskiego).

Janusz Krasiński z Jackiem Bocheńskim w naszym Stowarzyszeniu
© Fot. Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

18 grudnia 2010 r. w Teatrze Wielkim w Łodzi odbyła się prapremiera opery Marty Ptaszyńskiej, zrealizowanej na podstawie dramatu Krasińskiego pt. „Kochankowie z klasztoru Valdemosa” o pobycie Fryderyka Chopina i George Sand na Majorce.

Członek Związku Literatów Polskich (1960-1983; od 1963 r. członek Zarządu Głównego, w latach 1978-1980 wiceprezes Zarządu Głównego, ponadto przewodniczący Komisji Domów Pracy Twórczej ZLP oraz wiceprezes Klubu Dramatopisarzy przy ZLP w latach 1971-1983), Polskiego PEN Clubu (1965-2012), Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

Od lewej: Krzysztof Zarzecki, Janusz Krasiński, Irena Harasimowicz-Zarzecka
© Fot. Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

Od 1983 r. członek Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI; w latach 1987-1990 przewodniczący Polskiej Sekcji Dramatopisarzy, od 1993 r. do 2012 r. członek Zarządu).

Janusz Krasiński z Aleksandrem J. Wieczorkowskim i Ireną Eichler-Wieczorkowską, 
w naszym Stowarzyszeniu, podczas jubileuszu 80-lecia urodzin Macieja Morawskiego
– Warszawa, 21 września 2009 r.
© Fot. Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

W latach 1995-2012 członek Stowarzyszenia Pracowników Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa (później Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego). Na falach Rozgłośni Polskiej RWE czytano w odcinkach jego książkę pt. Na stracenie, sam pisarz publikował tam po 1989 r. swoje felietony.

Spotkanie Prezydenta Lecha Wałęsy z pracownikami i współpracownikami Rozgłośni Polskiej RWE po inauguracji działalności naszego Stowarzyszenia (1994).
Na fotografii także: Andrzej Drzycimski, Alina Perth-Grabowska, Włodzimierz Odojewski i Janusz Krasiński

© Fot. Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

Od 2005 do 2008 r. prezes Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, od 2008 do 2012 r. prezes honorowy Stowarzyszenia.

W Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich w Warszawie – 12 września 2006 r.
Od prawej: Leopold Unger, Janusz Krasiński, Ludwik Jerzy Kern, Wojciech Giełżyński, Mariusz Kubik

© Fot. Archiwum Mariusza Kubika

Od 2008 do 2012 r. był także członkiem jury Nagrody Mediów Publicznych w dziedzinie literatury pięknej COGITO.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1974) i Złotą Odznaką „Za Pracę Społeczną dla m. Krakowa” (1975).

Dwukrotnie żonaty: z Anną Gorzkowską (w latach 1957-1963) i Barbarą Stramik (muzykiem; 1964-2012), ma dwóch synów i córkę. Mieszkał w Warszawie, na Ochocie, przy ul. Niemcewicza 7/9.

© Fot. Mariusz Kubik / Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

Na domu tym, od marca 2015 r., umieszczona jest poświęcona mu tablica, autorstwa artysty rzeźbiarza Dariusza Kowalskiego.

Krótko przed śmiercią usłyszał diagnozę rychłej utraty wzroku.

Pogrzeb odbył się 25 października 2012 r. na Starych Powązkach w Warszawie. Uroczystości rozpoczęły się mszą świętą w kościele pw. św. Karola Boromeusza.

Pogrzeb Janusza Krasińskiego – Kościół pw. św. Karola Boromeusza
Warszawa, 25 października 2012 r.
© Fot. Mariusz Kubik / Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego
Pogrzeb Janusza Krasińskiego – Cmentarz Powązkowski
Warszawa, 25 października 2012 r.
© Fot. Mariusz Kubik / Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

Pisarza pożegnali m.in.: Dorota Jovanka Ćirlić, Irena Harasimowicz-Zarzecka, Grzegorz Łatuszyński, Piotr Matywiecki, Jacek Moskwa, Marek Nowakowski, Zofia Posmysz-Piasecka, Jerzy Przeździecki, Iwona Smolka, Sergiusz Sterna-Wachowiak i Krzysztof Zarzecki.

Marek Nowakowski, Sergiusz Sterna-Wachowiak, Iwona Smolka i Bogusław Nizieński – żegnają Janusza Krasińskiego; Cmentarz Powązkowski, Warszawa, 25.10.2012 r.
© Youtube

Janusz Krasiński został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 282 wprost, rząd 3, grób 4/5).

© Fot. Mariusz Kubik / Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

W 2015 r. ukazała się pośmiertnie jego książka Przełom, wieńcząca prozatorski cykl o Szymonie Boleście (porte-parole autora). Pentalogia ta uważana jest za jedno z najważniejszych dzieł polskiej literatury po II wojnie światowej. W tomie tym m.in., pod nazwiskiem „Witold Dunajewski”, został przedstawiony dawny przyjaciel, późniejszy pracownik Rozgłośni Polskiej RWE, zwerbowany przez Służbę Bezpieczeństwa PRL, pisarz i publicysta Włodzimierz Odojewski.

W 2020 r., nakładem Wydawnictwa Uniwersytetu Łódzkiego ukazała się książka Agnieszki Kramkowskiej-Dąbrowskiej pt. Janusz Krasiński. Świadectwo.

Agnieszka Kramkowska-Dąbrowska o Januszu Krasińskim
© Youtube / Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego

W 2021 r. ukazała się książka Agaty Kłopotowskiej pt. „Żyć dla pisania prawdy”. O twórczości literackiej Janusza Krasińskiego, wydana przez Instytut Literatury.

W 2022 r. ukazała się książka Iwony Smolki Droga do Obór (wyd. Państwowy Instytut Wydawniczy), w której jeden z rozdziałów poświęcony został Januszowi Krasińskiemu.

W 10. rocznicę śmierci pisarza, w październiku 2022 r., w warszawskiej Galerii Kordegarda zaprezentowano wystawę „Janusz Krasiński. Przeciw milczeniu”, powstałą we współpracy Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza i Narodowego Centrum Kultury (kurator: Maria Dorota Pieńkowska).

Wystawa „Janusz Krasiński. Przeciw milczeniu”
Galeria Kordegarda, od 13 października do 13 listopada 2022
r.
© Fot. Mariusz Kubik / Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego
Wystawa „Janusz Krasiński. Przeciw milczeniu”
Galeria Kordegarda, od 13 października do 13 listopada 2022
r.
© Fot. Mariusz Kubik / Archiwum Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego

Nagrody i wyróżnienia

1962 – Nagroda Literacka Młodych Komitetu Centralnego Związku Młodzieży Socjalistycznej i „Sztandaru Młodych” (za książkę pt. Przerwany rejsbiałej marianny„);
1962 – II nagroda w konkursie Polskiego Radia na słuchowisko radiowe z okazji 20. rocznicy powstania PPR;
1966 – Nagroda „Nike Warszawska” w Studenckim Teatrze „Hybrydy” (za utwór dramatyczny pt. Czapa (Komedia stereofoniczna));
1967 – Złota Odznaka Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (za scenariusz filmu pt. „Wózek”);
1967 – Nagroda im. Stanisława Piętaka (za książkę pt. Wózek);
1973 – Nagroda Słuchaczy Polskiego Radia (za słuchowisko pt. Kochankowie z klasztoru Valdemosa);
1974 – Nagroda Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za twórczość radiową i telewizyjną;
1992 – Nagroda Fundacji Władysława i Nelli Turzańskich za całokształt twórczości, ze szczególnym uwzględnieniem książki pt. Na stracenie;
1997 – Nagroda Literacka im. Władysława Reymonta;
1997 – Nagroda prywatna Marii Ginter (za książkę pt. Twarzą do ściany);
2000 – Nagroda Literacka im. Andrzeja Kijowskiego;
2003 – Nagroda Polskiego PEN Clubu;
2006 – Nagroda Literacka im. Józefa Mackiewicza za 2005 r. (za książkę pt. Przed agonią);
2006 – Złoty Medal „Zasłużony dla Kultury Polskiej Gloria Artis”;
2010 – Nagroda Stowarzyszenia im. Piotra Skórzyńskiego „OPOKA – Nieulękłym w dążeniu do Prawdy” (w dziedzinie „Opoka Słowa”);
2010 – Nagroda im. Włodzimierza Pietrzaka.

Warszawa, 4 sierpnia 2010 r.
© Fot. Mariusz Kubik

Twórczość: 

Książki 

Haracz szarego dnia (powieść; Instytut Wydawniczy PAX 1959; Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik” 1973);


Przerwany rejsbiałej marianny” (reportaże; Państwowe Wydawnictwo „Iskry” 1960);
Jakie wielkie słońce (opowiadania; Państwowe Wydawnictwo „Iskry” 1962);


Trzeci horyzont (reportaże; Państwowe Wydawnictwo „Iskry” 1964);
Wózek (powieść; Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik” 1966, 1979);


Skarga (opowiadania; Państwowe Wydawnictwo „Iskry” 1968);
Czapa i inne dramaty (wybór dramatów; zawiera: Kwatery (dramat w jednym akcie)Wkrótce nadejdą bracia (Mało prawdopodobny dramat w dwóch aktach), Śniadanie u Desdemony. Sztuka w 2 aktach, Filip z prawdą w oczach (Dramat ucieszny w 13 obrazach), Czapa czyli Śmierć na raty (Dramat wisielczy w dwóch aktach); Państwowy Instytut Wydawniczy 1973; „Seria Z Maską”);
Żywioł dotąd nieznany (wybór reportaży; Państwowe Wydawnictwo „Iskry” 1973);

Śniadanie u Desdemony (słuchowiska radiowe i dramaty; Wydawnictwa Radia i Telewizji 1976);
Kochankowie z klasztoru Valdemosa (utwór dramatyczny; Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik” 1980, ISBN 83-07-00222-2; „Seria Dramatu Polskiego”);
Syn Wallenroda (powieść; Krajowa Agencja Wydawnicza 1980);


Gdybyś poszedł pierwszy (wybór opowiadań; Wydawnictwo Literackie 1983; seria: „Polskie Opowiadania Współczesne”);
Na stracenie (powieść na wątkach autobiograficznych; Zakłady Wydawnicze „Versus” 1992, ISBN 83-7045-026-1; Wydawnictwo Arcana 2006, ISBN 83-89243-68-7);


Twarzą do ściany (powieść na wątkach autobiograficznych; Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik” 1996, ISBN 83-07-02489-7; Wydawnictwo Arcana 2006, ISBN 83-89243-73-3);


Niemoc (powieść na wątkach autobiograficznych; Prószyński i S-ka 1999, ISBN 83-7255-237-1, seria: „Współczesna Proza Polska”; Wydawnictwo Arcana 2006, ISBN 83-89243-78-4);
Przed agonią (powieść na wątkach autobiograficznych; Wydawnictwo Arcana 2005, ISBN 83-89243-13-X; 2007, ISBN 978-83-89243-13-3, ISBN 83-89243-13-X);


Bracia syjamscy z San Diego (powieść; Wydawnictwo Arcana 2009, ISBN 978-83-60940-92-1);
Tabliczka z chleba (opowiadania i wiersze; Polski Fundusz Wydawniczy w Kanadzie 2009, ISBN 978-0-921724-53-7);


Metafizyka uboju (wybór reportaży; Wydawnictwo Arcana 2011, ISBN 978-83-60940-34-1);
Krzak gorejący (wybór dramatów; zawiera: Czapa czyli Śmierć na raty. Dramat wisielczy w dwóch aktach, Filip z prawdą w oczach. Ucieszny dramat ludowy, Śniadanie u Desdemony. Sztuka w dwóch aktach, Kochankowie z klasztoru Valdemosa. Romanca w stylu hiszpańskim w trzech aktach, Krzak gorejący. Rzecz o Kazimierzu Pużaku. Sztuka w dwu aktach, Bezwodne śniegi. Dramat ekologiczny; Instytut Badań Literackich 2013, ISBN 978-83-615-5283-3);
Przełom (powieść na wątkach autobiograficznych; Wydawnictwo Arcana 2015, ISBN 978-83-65350-01-5).

Dramaty i słuchowiska radiowe 

Kwatery (słuchowisko; „Dialog” nr 3/1962; wydanie książkowe: „Teatr szklanego ekranu”; praca zbiorowa; Państwowe Wydawnictwo „Iskry” 1970, s. 183-222);
Obcy ludzie (utwór dramatyczny; niepublikowany);
Czapa (komedia stereofoniczna) (utwór dramatyczny; „Dialog” nr 6/1965);


Wkrótce nadejdą bracia (Mało prawdopodobny dramat w dwóch aktach) (utwór dramatyczny; „Dialog” nr 12/1967);
Filip z prawdą w oczach (Dramat ucieszny w 13 obrazach) (utwór dramatyczny; „Dialog” nr 7/1968);
Śniadanie u Desdemony. Sztuka w 2 aktach (utwór dramatyczny; „Dialog” nr 9/1971); Czapa i inne dramaty (wybór dramatów; zawiera: Kwatery (dramat w jednym akcie)Wkrótce nadejdą bracia (Mało prawdopodobny dramat w dwóch aktach), Śniadanie u Desdemony. Sztuka w 2 aktach, Filip z prawdą w oczach (Dramat ucieszny w 13 obrazach), Czapa czyli Śmierć na raty (Dramat wisielczy w dwóch aktach); Państwowy Instytut Wydawniczy 1973; „Seria Z Maską”);

„Czapa i inne dramaty” (wybór dramatów; Państwowy Instytut Wydawniczy 1973; „Seria Z Maską”)
© Fot. Archiwum Mariusza Kubika

Kochankowie z klasztoru Valdemosa (słuchowisko radiowe; 1973; Jako: Kochankowie z klasztoru Valdemosa. Romanca w stylu hiszpańskim: „Dialog” nr 6/1974; wydanie książkowe: Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik” 1980, ISBN 83-07-00222-2; „Seria Dramatu Polskiego”);
Czapa czyli śmierć na raty (Audiobook; Dwa spektakle, zrealizowane w 1965 r. oraz 2005 r.; Polskie Radio 2010);
Krzak gorejący (wybór dramatów; zawiera: Czapa czyli Śmierć na raty. Dramat wisielczy w dwóch aktach, Filip z prawdą w oczach. Ucieszny dramat ludowy, Śniadanie u Desdemony. Sztuka w dwóch aktach, Kochankowie z klasztoru Valdemosa. Romanca w stylu hiszpańskim w trzech aktach, Krzak gorejący. Rzecz o Kazimierzu Pużaku. Sztuka w dwu aktach, Bezwodne śniegi. Dramat ekologiczny; Instytut Badań Literackich 2013, ISBN 978-83-615-5283-3).

Scenariusze filmowe

Wózek (scenariusz filmowy; „Ekran” 1965; film fabularny, telewizyjny: 30 min.; w ramach cyklu filmowego „Dzień ostatni – dzień pierwszy”; reż. Ewa Petelska, Czesław Petelski; 1965);
Bariery dźwięku (film fabularny, telewizyjny; 40 min.; reż. Zbigniew Kuźmiński; 1968);
Ciemna rzeka (film fabularny; 98 min.; reż. Sylwester Szyszko; dialogi – Janusz Krasiński; 1973);
Zapamiętaj imię swoje (scenariusz filmowy; wespół z Ernestem Bryllem i Siergiejem Kołosowem; „Ekran” 1974; film fabularny: 97 min.; reż. Siergiej Kołosow; produkcja: Polska-ZSRR 1974);
Grzech Antoniego Grudy (scenariusz filmowy na motywach opowiadań Henryka Worcella; wespół z Witoldem Adamkiem i Jerzym Sztwiertnią; „Ekran” 1975; film fabularny: 73 min.; reż. Jerzy Sztwiertnia, dialogi – Janusz Krasiński; 1975);
Wściekły (film fabularny; 94 min.; reż. Roman Załuski, na motywach opowiadania Jerzego Romualda Milicza; dialogi – Janusz Krasiński; 1979);
Haracz szarego dnia (scenariusz filmowy; wespół z Romanem Wionczkiem; „Ekran” 1983; film fabularny: 84 min.; reż. Roman Wionczek 1984);
Wkrótce nadejdą bracia (scenariusz filmowy; wespół z Kazimierzem Kutzem; „Ekran” 1986; film fabularny: 87 min.; reż. Kazimierz Kutz 1985; premiera 1986).

Adaptacje teatralne 

Marek Nowakowski, Wesele raz jeszcze (Teatr Rozmaitości, Warszawa 1980; druk fragmentów: „Nowa Wieś” nr 9/1980);


Jerzy Krzysztoń, Obłęd (Sztuka w 3 aktach) (Teatr Polski, Warszawa 1983; „Dialog” nr 3/1983).

MARIUSZ KUBIK

© Fot. Archiwum Mariusza Kubika
© Fot. Archiwum Mariusza Kubika

* * *

Teatralne i telewizyjne realizacje tekstów dramatycznych Janusza Krasińskiego

Czapa czyli Śmierć na raty:
Studencki Teatr „Hybrydy” w Warszawie, Scena Dramatu (1965, pod tytułem Czapa), reż. Mariusz Dmochowski i Marek Wilewski;
Teatr im. S. Żeromskiego w Kielcach–Radomiu (1966, pod tytułem Czapa), reż. Jerzy Wasiuczyński;
Teatr im. S. Jaracza w Olsztynie–Elblągu (1967, pod tytułem Czapa), reż. Zbigniew Kopalko;
Teatr im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie (1967), reż. Jerzy Wasiuczyński;
Teatr Telewizji (1967), reż. Tadeusz Jaworski;
Teatr Ziemi Krakowskiej im. L. Solskiego w Tarnowie (1971, pod tytułem Czapa), reż. Ryszard Smożewski;
Teatr Ziemi Pomorskiej w Grudziądzu (1974, pod tytułem Czapa), reż. Krzysztof Rościszewski;
Lubuski Teatr im. L. Kruczkowskiego w Zielonej Górze (1974, pod tytułem Śmierć na raty, czyli Czapa), reż. Marek Wilewski;
Teatr Nowy w Zabrzu (1974), reż. Jerzy Król;
Teatr Polski w Poznaniu (1976), reż. Piotr Sowiński;
Tarnowski Teatr im. L. Solskiego w Tarnowie (1977), reż. Aleksander Berlin;
Teatr Dramatyczny w Elblągu (1978), reż. Bohdan Gierszanin;
Scena na Piętrze w Poznaniu (1979, pod tytułem Śmierć na raty, czyli Czapa), reż. Marek Wilewski;
Teatr im. J. Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim (1979), reż. Bohdan Mikuć;
Teatr im. J. Osterwy w Lublinie (1979), reż. Ryszard Zarewicz;
Teatr im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie (1980), reż. Jacek Wierzbicki;
Teatr Polski w Szczecinie (1982), reż. Zbigniew Wilkoński;
Teatr Polski w Warszawie (1983), reż. Jan Bratkowski;
Teatr Polski we Wrocławiu (1986), reż. Marek Piestrak;
Teatr im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (1986), reż. Stefan Szaciłowski;
Teatr Ateneum im. S. Jaracza w Warszawie (1987, pod tytułem Śmierć na raty, czyli Czapa), reż. Marek Wilewski;
Bałtycki Teatr Dramatyczny im. J. Słowackiego w Koszalinie (1988), reż. Andrzej Maria Marczewski;
Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Płocku (1992), reż. Jerzy Kołodziejczyk;
Teatr Dramatyczny im. A. Węgierki w Białymstoku (1993, pod tytułem Czapa), reż. Jerzy Hutek;
Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. L. Solskiego w Krakowie (1996), reż. Marek Litewka;
Teatr Telewizji (1996), reż. Piotr Szulkin;
Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie (1998), reż. Marek Litewka.

Filip z prawdą w oczach:
Teatr Ludowy w Krakowie-Nowej Hucie (1969), reż. Irena Babel.

Kochankowie z klasztoru Valdemosa:
Teatr Telewizji (1995), reż. Andrzej Konic.

Kwatery:
Teatr Ateneum im. S. Jaracza w Warszawie (1962), reż. Zdzisław Tobiasz (pod tytułem Stworzenie świata, wraz z: Stanisław Grochowiak, Partita na instrument drewniany; Jerzy Janicki, Oratorium);
Teatr Nowy w Zabrzu (1964), reż. Andrzej Pisarek;
Teatr Telewizji (1964), reż. Jerzy Krasowski.

Obcy ludzie:
Teatr Powszechny w Warszawie (1963), reż. Jacek Szczęk.

Śniadanie u Desdemony:
Teatr Ludowy w Warszawie (1971), reż. Piotr Pawłowski;
Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu (1973), reż. Lech Hellwig-Górzyński;
Teatr Telewizji (1975) reż. Krystyna Meissner;
Teatr Popularny w Warszawie (1982), reż. Teresa Żukowska;
Teatr Telewizji (1994), reż. Jan Buchwald.

Wkrótce nadejdą bracia:
Teatr Ateneum im. S. Jaracza w Warszawie (1968), reż. Jerzy Kaliszewski;
Teatr Polski w Bydgoszczy (1968), reż. Teresa Żukowska;
Bałtycki Teatr Dramatyczny im. J. Słowackiego w Koszalinie–Słupsku (1968), reż. Piotr Paradowski;
Teatr Nowy w Poznaniu (1968), reż. Izabella Cywińska-Adamska;
Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie (1968), reż. Bogdan Hussakowski;
Teatr Dolnośląski w Jeleniej Górze (1968), reż. Jacek Szczęk;
Teatr im. S. Żeromskiego w Kielcach–Radomiu (1968), reż. Bohdan Czechak;
Teatr Dramatyczny im. A. Węgierki w Białymstoku (1969), reż. Zbigniew Mak;
Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) w Szczecinie (1970), reż. Jowita Pieńkiewicz;
Teatr im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (1974), reż. Jowita Pieńkiewicz;
Teatr Powszechny w Łodzi (1974), reż. Ryszard Sobolewski;
Teatr im. S. Jaracza w Olsztynie–Elblągu (1974), reż. Tadeusz Kozłowski;
Teatr im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie (1977), reż. Stanisław Wieszczycki i Andrzej Redwans;
Bałtycki Teatr Dramatyczny im. J. Słowackiego w Koszalinie (1984), reż. Tadeusz Pliszkiewicz;
Teatr Ateneum im. S. Jaracza w Warszawie (1984), reż. Kazimierz Kutz.

Zobacz więcej…

Zobacz także:

Ostatni wieczór autorski Janusza Krasińskiego, zorganizowany przez Stowarzyszenie Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka Jeziorańskiego – Warszawa, 26 marca 2012 r.

Janusz Krasiński i Iwona Smolka gośćmi Stowarzyszenia RWE – Warszawa, 26 marca 2012 r. (Fotogaleria)

Janusz Krasiński nie żyje. Pogrzeb pisarza na Powązkach w Warszawie (wolnaeuropa.pl, 14.10.2012 – 25.10.2012)

„Moją obsesją jest mój życiorys”. Zmarł Janusz Krasiński (TVN Warszawa, 14.10.2012)

Janusz Krasiński nie żyje. „Był wielkim patriotą” (Wprost.pl)

Zmarł pisarz i dramaturg Janusz Krasiński (Polskie Radio S.A.)

Maciej Urbanowski, „Janusz Krasiński – próba portretu” (Arcana, 17.10.2012)

Sukces operowy Janusza Krasińskiego (wolnaeuropa.pl, grudzień 2010 r.)

Adam Zechenter, „Obraz życia minionego w reportażach Janusza Krasińskiego” (recenzja książki Janusza Krasińskiego pt.: Metafizyka uboju)

Natalia Królikowska, „Ocalić stracone” (o książce Agnieszki Kramkowskiej-Dąbrowskiej poświęconej Januszowi Krasińskiemu)

Agata Kłopotowska, „Spał obok ludzi, którzy mieli zaraz pójść na rozstrzelanie” (Tygodnik TVP, 1.04.2022)

Janusz Krasiński. Życie i twórczość naznaczone traumą (Polskie Radio Trójka, 8.05.2022)

10 lat temu zmarł Janusz Krasiński (wystawa w Kordegardzie, dom przy Niemcewicza 7/9, Cmentarz Powązkowski; wolnaeuropa.pl, październik 2022)

10 lat temu zmarł Janusz Krasiński (Instytut Książki, 14.10.2012)

Kordegarda: „Janusz Krasiński – przeciw milczeniu” (wystawa w 10. rocznicę śmierci pisarza; październik 2022)

W Kordegardzie otwarto wystawę „Janusz Krasiński – przeciw milczeniu” (TVP3, 14 października 2022)


Powrót do tekstu głównego

Powrót do strony głównej



Reklama

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s