Halina Menhard

Halina Menhard z d. Bielecka
(ur. 20 października 1928 r. w Białej Podlaskiej, zm. 25 września 2010 r. w Monachium)

Córka Stanisława i Celiny. Jej ojciec był oficerem służby czynnej Wojska Polskiego. Wychowywała się w miejscach stacjonowania ojca. Po wybuchu II wojny światowej początek okupacji niemieckiej przeżyła w Warszawie, później przebywała w Białej Podlaskiej, ucząc się na tajnych kompletach. Naukę kontynuowała po zajęciu tych terenów przez Armię ZSRR i zdała maturę w 1945 r. Po zakończeniu wojny wyjechała do Warszawy i tam przez rok była studentką Szkoły Głównej Handlowej (1945–1946).

Latem 1946 r. ojciec zorganizował jej i matce przerzut do zachodnich części okupowanych Niemiec, a stamtąd wyjechała do Włoch, gdzie wstąpiła do 2. Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa i po dwóch miesiącach, w listopadzie 1946 r., wraz z wojskiem została ewakuowała do Wielkiej Brytanii. Przebywała tam początkowo w Camp Petty Pool, w Sandiway na zachód od Liverpoolu, gdzie uczyła się języka angielskiego. Po roku przyjechała do Londynu i przez rok studiowała ekonomię na Polish University College (1948–1949), następnie w Palantype College w Londynie (1949–1950) i rozpoczęła pracę jako wykwalifikowana sekretarka.

Wyszła za mąż za Aleksandra Menharda, który otrzymał pracę w Rozgłośni Polskiej RWE i przyjechała do Monachium w 1954 r. Ona także podjęła 16 stycznia 1956 r. pracę w Rozgłośni Polskiej RWE jako sekretarka; z czasem pracowała w sekretariacie programowym. Przez to właśnie biuro przechodziły wszystkie skrypty, które składano tam do zatwierdzenia, a potem rozchodziły się do studiów do nagrania lub odczytania „na żywo”.

„Halina również pracowała w Radio, najpierw jako maszynistka, później jako sekretarka naszych szefów, Nowaka i Zawadzkiego. Była to praca wymagająca silnych nerwów i dużego wyczucia taktu. Nie spotkałem nikogo, kto by kiedykolwiek na nią narzekał”. [Jan Krok Paszkowski]

Nowak-Jeziorański wspominał: „Na zapleczu ważną rolę spełniały także maszynistki
i sekretarki. […] niewiele bym zdziałał bez pomocy, bezgranicznego oddania i sprawności dwóch moich sekretarek: Eileen Korczyńskiej i Stanisławy Szulczewskiej, a po ich odejściu na emeryturę: Marii Parczewskiej i Haliny Menhard”.

Ceniona przez przełożonych i lubiana przez kolegów odeszła z RWE 30 kwietnia 1982 r., gdyż musiała opiekować się chorą matką. Po śmierci matki, pod koniec życia, traciła stopniowo wzrok, co było dla niej wielkim ciosem, gdyż wciąż wiele czytała.

Pogrzeb odbył się 1 października 2010 r. o godz. 13.15 na Cmentarzu Nordfriedhof w Monachium.

Biogram pochodzi z książki pt.: „Pracownicy Radia Wolna Europa. Biografie zwykłe i niezwykłe„; wyd. Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk – Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, Warszawa 2015, ISBN ISP PAN 978-83-64091-49-0, ISBN NDAP 978-83-64806-57-5.


Zobacz także:

Nekrolog Haliny Menhard w „Gazecie Wyborczej”

Powrót do tekstu głównego

Powrót do strony głównej

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s